سایه سنگین ناامنی؛ افزایش قتلهای مرموز در سایه سکوت طالبان
افزایش هولناک جرایم جنایی و ترورهای مرموز جوانان در سایه سیاست سرکوب و مصونیت مجرمان توسط طالبان
عزیزی
گروه طالبان همواره ادعا میکند که امنیت سراسری را در افغانستان تأمین کرده است؛ اما وقوع روزانه جرایم جنایی و قتلهای سازمانیافته، واقعیت دیگری را نشان میدهد. جامعه امروز افغانستان زیر پوست این امنیت ادعاشده، با اختناق، ارعاب و ناامنی پنهان دستوپنجه نرم میکند.
در تازهترین رویداد، یک نوجوان ۱۴ ساله به نام عزیزالرحمن در ولسوالی درزاب ولایت جوزجان با ضربات چاقو به قتل رسید. سخنگوی فرماندهی امنیه طالبان در جوزجان اگرچه از بازداشت متهم در شبرغان خبر داده، اما طبق روال معمول این گروه، درباره انگیزه اصلی این جنایت سکوت کرده است.
همزمان با این رویداد در شمال، در زون جنوب نیز جسد جوانی به نام وحیدالله دو روز پس از ناپدید شدنش، در ساحه عینومینه شهر قندهار پیدا شد. وقوع این قتلهای پیدرپی نشان میدهد که زنجیره ناامنی فیزیکی و روانی در سراسر کشور در حال گسترش است.
امروز شهروندان به شدت از عدم پیگیری جدی این دوسیهها توسط طالبان معترض هستند. بر اساس باور عمومی و گزارشهای مردمی، در بسیاری از موارد اعضای طالبان یا خود در این جرایم و تصفیهحسابهای شخصی دست دارند، و یا در بدل دریافت رشوه به مجرمان مصونیت داده و زمینه فرار آنها را فراهم میکنند. این رویکرد تبعیضآمیز، اعتماد مردم به عدالت را کاملاً از بین برده است.
تحلیل وضعیت نشان میدهد که تعریف طالبان از امنیت، صرفاً حفظ بقای نظام خودشان است. به همین دلیل، تمام تمرکز استخبارات این گروه روی سرکوب منتقدان سیاسی، خبرنگاران، فعالان مدنی و کنترل رفتوآمد زنان قرار دارد. در این میان، جان و مال مردم عادی رها شده و استراتژی ایجاد ترس در جامعه، جایگزین مبارزه واقعی با باندهای جنایی شده است.
تا زمانی که اسلحه در دست یک گروه انحصارطلب باشد، دستگاه قضایی شفافی وجود نداشته باشد و مجرمان پشت روابط تنظیمی یا رشوهها پنهان شوند، ادعای امنیت سراسری طالبان تنها یک پروپاگاندای رسانهی است. بهای این بیعدالتی و ناامنی پنهان را هر روز خانوادههای افغان با از دست دادن فرزندانشان میپردازند.