از تریبونهای کالیفرنیا تا تازیانههای کابل؛ پاسخ جامعه مدنی به تیوریپردازیهای سفیدکننده طالبان
واکنش قاطع ۱۴۰ نهاد مدنی و جنبش اعتراضی به اظهارات عایشه وهاب: عادیسازی آپارتاید جنسیتی، همدستی در سرکوب مردم افغانستان است
عزیزی
واکنش اخیر عایشه وهاب، سناتور افغانتبار ایالت کالیفرنیا، که در آن مخالفان و مقاومتگران علیه طالبان را «جنگسالار» و «مخل امنیت» خوانده و بر عادیسازی روابط ایالات متحده با این گروه تأکید کرده است، با موجی از خشم و اعتراض سراسری روبرو شد. در پاسخ به این اظهارات، ۱۴۰ نهاد مدنی، سازمان حقوق بشری و جنبشهای اعتراضی زنان افغانستان با صدور بیانیهی مشترک و سهزبانه، هرگونه تلاش برای مشروعیتبخشی به طالبان را قاطعانه محکوم کردند.
این بیانیه به روشنی مرز میان کمکهای بشردوستانه به مردم و تعامل سیاسی با یک گروه حاکم را مشخص کرده و حق تعیین سرنوشت را تنها از طریق روندی فراگیر و دموکراتیک ممکن میداند. اما فارغ از موضعگیری رسمی نهادها، مواضع خانم وهاب شکاف عمیق میان واقعیتهای ملموس داخل افغانستان و تیوریپردازیهای عاری از درد در خارج از کشور را به نمایش میگذارد.
باید از خانم وهاب پرسید: اگر روزی از فضای امن و آزاد آمریکا فاصله بگیرید و تنها برای ۲۴ ساعت در خیابانهای کابل، قندهار، ننگرهار یا مزارشریف قدم بزنید، آیا باز هم همین تحلیلها را ارائه خواهید داد؟
آیا اگر در همان ۲۴ ساعت نخست: با دهها دستور و «امر و نهی» دستوپاگیر و ساختاری مواجه شوید، حق فعالیت شغلی، بیان دیدگاه و حتی انتخاب پوشش آزادانه از شما سلب شود، دختران و فرزندانتان به جرم جنسیت از رفتن به مکتب و دانشگاه محروم شوند و ساختاری را تجربه کنید که تمام حقوق اولیه یک انسان را نادیده میگیرد؛ باز هم با همان ظاهر و موهای افشان پشت تریبون میرفتید و دفاع از حقوق مردم را «مخل امنیت» مینامیدید؟
آیا این حجم از چشمپوشی بر درد میلیونها زن و مرد افغانستان، ناشی از نادیدهانگاری حقایق است یا عصبیتهای قومی و قبیلهی، چشم واقعبین شما را بر ظلم روزمره روا داشتهشده بر همنوعانتان بسته است؟
امروز مردم افغانستان تحت سیطره گروه حاکم، سهمگینترین بحرانهای اقتصادی، معیشتی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی را تجربه میکنند. در شرایطی که جامعه از سرکوب مذهبی و جنسیتی به ستوه آمده است، تلاش برخی چهرههای سیاسی خارجنشین برای «سفیدنمایی» این وضعیت، خنجری از پشت به پیکر جامعه مدنی و مدافعان واقعی حقوق بشر است.
نامگذاری جریانهای معترض و مقاومتگر به عنوان «جنگسالار» توسط کسانی که خود در گهواره دموکراسی غرب رشد کردهاند، تلاش برای تقلیل یک مقاومت مشروع علیه آپارتاید جنسیتی به نزاعهای شخصی و گروهی است.
پیام روشن جامعه مدنی افغانستان
بیانیه مشترک ۱۴۰ نهاد مدنی پیامی واضح به تمام جامعه جهانی و سیاسیونی چون عایشه وهاب دارد: ۱. هیچکس حق ندارد از تریبونهای بینالمللی صدای مردم تحت سرکوب را مصادره یا خفه کند. ۲. داراییهای ملی افغانستان نباید به ابزاری برای تقویت ساختار سرکوب تبدیل شود. ۳. عادیسازی روابط با گروهی که حقوق اولیه نصف جامعه را سلب کرده، همدستی در سرکوب است.
صدای مردم افغانستان، صدای زنانی است که در خیابانهای کابل برای «نان، کار، آزادی» فریاد میزنند؛ نه تحلیلهای سفارشی و دور از واقعیتی که از فرسنگها دورتر و در کمال امنیت صادر میشود.